عوامل خطرآفرین برای ابتلا به لنفوم یا سرطان غدد لنفاوی چیست جدیدترین یافته ها در مورد سرطان دانستنی ها 

عوامل خطرآفرین برای ابتلا به لنفوم یا سرطان غدد لنفاوی چیست

برای مشاهده مقاله کامل کلیک کنید

منبع : عصر ایران   لنفوم یا سرطان غدد لنفاوی در سلول هایی که وظیفه مبارزه با عفونت ها را بر عهده دارند، آغاز می شود، که عمدتا در گره های لنفاوی و مغز استخوان قرار دارند. در صورت ابتلا به لنفوم، تغییر و رشد لنفوسیت ها – نوعی از گلبول های سفید خون – از کنترل خارج می شود.   دو نوع لنفوم شامل «هوچکین» و «غیر هوچکین» وجود دارند که انواع مختلفی از سلول های لنفوسیت را در بر می گیرند. با این وجود، برخی عوامل خطرآفرین شایع برای لنفوم وجود دارند که در ادامه با برخی از مهم‌ترین آنها بیشتر آشنا می شویم.   سیستم ایمنی ضعیف   به گفته انجمن سرطان کانادا، سیستم ایمنی ضعیف خطر ابتلا به لنفوم غیر هوچکین را افزایش می دهد. ممکن است از زمان تولد دارای سیستم ایمنی ضعیفی باشید که این شرایط به نام نقص مادرزادی سیستم ایمنی شناخته می شود یا ممکن است در طول زندگی خود با تضعیف سیستم ایمنی مواجه شوید که به نام نقص اکتسابی سیستم ایمنی شناخته می شود. از جمله عواملی که می توانند به سیستم ایمنی بدن آسیب برسانند می توان به HIV، اختلالات خودایمنی، و برخی عفونت ها، مانند هپاتیت های B و C اشاره کرد.   اختلالات خودایمنی   شرایطی وجود دارند که در آنها سیستم دفاعی بدن به اشتباه به بافت های سالم حمله می کند. برای بیماران مبتلا به اختلالات خودایمنی ممکن است داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی تجویز شود که می تواند خطر لنفوم غیر هوچکین را افزایش دهد. از جمله اختلالات خودایمنی که با لنفوم غیر هوچکین پیوند خورده اند می توان به سندرم شوگرن، که موجب خشکی چشم ها و دهان می شود و همچنین آرتریت روماتوئید، لوپوس، بیماری سلیاک، و تیروئیدیت هاشیموتو اشاره کرد.   برخی عفونت ها   عفونت های ویروسی و باکتریایی می توانند خطر ابتلا به لنفوم غیر هوچکین را افزایش دهند. عفونت ها ممکن است به لنفوسیت ها آسیب رسانده یا به طور مداوم سیستم ایمنی را تحریک کنند، که آن را از ارائه عملکرد درست خود باز می دارد. از عفونت هایی که ممکن است خطر لنفوم را افزایش دهند می توان به ویروس اپشتین بار، که می تواند موجب هر چیزی از گلو درد تا ضعف عضلانی شود، اشاره کرد. عفونت های هلیکوباکتر پیلوری به طور معمول با زخم های معده پیوند خورده اند، و هپاتیت های B و C اثر منفی بر کبد دارند. یک عفونت باکتریایی دیگر به نام کامپیلوباکتر ژژونی نیز می تواند موجب عفونت های گوارشی شود و با لنفوم بافت لنفاوی مرتبط با مخاط پیوند خورده است.   قرار گرفتن در معرض پرتوافشانی   پرتوافشانی به چند روش می تواند خطر ابتلا به لنفوم غیر هوچکین را افزایش دهد. روش های درمانی شامل پرتوافشانی یکی از آنها بوده و همچنین شیمی درمانی نیز می تواند خطر را افزایش دهد. دستگاه های پرتو اکس با کاربرد پزشکی نیز از دوزهای کم پرتوافشانی استفاده می کنند. از موقعیت های کمتر شایع نیز می توان به قرار گرفتن در معرض پرتوافشانی ناشی از یک راکتور هسته ای آسیب دیده یا سلاح های اتمی اشاره کرد که می توانند خطر ابتلا به لنفوم را افزایش دهند.   درمان شپش   حشره کشی بدون نسخه به نام لیندان که اغلب برای درمان شپش به کار می رود با افزایش خطر ابتلا به لنفوم پیوند خورده است. در شرایطی که استفاده از این مواد شمیایی در کشورهایی مانند انگلیس محدود شده است، اما همچنان نسبت به قرار گرفتن در معرض لیندان از طریق غذاهای وارداتی هشدار داده می شود. سازمان بهداشت جهانی حشره کش لیندان را به عنوان ماده ای سرطان‌زا اعلام کرده و نسبت به قرار گرفتن در معرض آن و افزایش ۶۰ درصدی خطر ابتلا به لنفوم غیر هوچکین هشدار داده است.   آفت کش های دیگر   لیندان تنها محصولی نیست که با افزایش خطر ابتلا به لنفوم پیوند خورده است. یکی از پر استفاده‌ترین آفت کش ها به نام دی کلرو دی فنیل تری کلرواتان یا ددت ممکن است با افزایش خطر ابتلا به لنفوم غیر هوچکین مرتبط باشد. یک ماده شیمیایی دیگر به نام «عامل نارنجی» نیز ممکن است مسئول برخی موارد لنفوم باشد. با این وجود، شواهد در این زمینه یکدست نیستند و به پژوهش های بیشتر برای مشخص شدن رابطه احتمالی بین آفت کش ها و سرطان نیاز است.   سابقه خانوادگی   پیوندی ارثی با خطر ابتلا به لنفوم ممکن است وجود داشته یا نداشته باشد. در شرایطی که برخی بیماران مبتلا به لنفوم به این موضوع اشاره داشته اند که یکی دیگر از اعضای خانواده آنها به این بیماری مبتلا بوده است، شواهدی دال بر این اینکه لنفوم ارثی است، وجود ندارد. با این وجود، شرایطی که سیستم ایمنی را در معرض خطر قرار می دهند، می توانند ارثی باشند و پیش‌تر اشاره شد که سیستم ایمنی ضعیف می تواند خطر ابتلا به لنفوم را افزایش دهد.   تری کلرو اتیلن و لنفوم   تری کلرو اتیلن یک حلال شیمیایی است که شاید با خطر لنفوم غیر هوچکین پیوند خورده باشد. حتی قرار گرفتن کوتاه مدت در معرض این ماده می تواند موجب علائمی مانند سرگیجه و سردرد شود. همچنین، یک بررسی شامل چند مطالعه اپیدمیولوژیک نیز نشان داد که تری کلرو اتیلن می تواند از دلایل ابتلا به برخی انواع سرطان، از جمله سرطان دستگاه لنفاوی، کلیه، کبد و رحم باشد.   عادات غذایی   به گفته انجمن سرطان کانادا، پژوهشگران همچنان در تلاش برای ایجاد پیوندی محکم بین لنفوم غیر هوچکین و رژیم غذایی هستند و مطالعات انجام شده نشان داده اند که مصرف زیاد گوشت، لبنیات و چربی های اشباع می تواند خطر ابتلا به این بیماری را افزایش دهد. برخی مطالعات نیز نشان داده اند که مصرف کم سبزی ها با خطر لنفوم غیر هوچکین پیوند خورده است. با این وجود، پیوند بین لنفوم غیر هوچکین و رژیم غذایی بسیار پیچیده است. به طور کلی، بهتر است یک رژیم غذایی متعادل حاوی گوشت های بدون چربی، میوه ها، سبزی ها، و غلات کامل را دنبال کنید.   اضافه وزن یا چاقی   برخی انواع سرطان بین افراد چاق شیوع بیشتری دارند. چاقی می تواند به واسطه دنبال کردن یک رژیم غذایی ضعیف و ورزش نکردن خطر ابتلا به لنفوم را افزایش دهد. در شرایطی که برخی مطالعات ارتباط بین چاقی و لنفوم را نشان داده اند، اما برخی مطالعات دیگر هیچ پیوندی را نشان نداده اند. به طور کلی، حفظ یک سبک زندگی سالم شامل وزن سالم، ورزش منظم، و ترک سیگار می تواند احتمال ابتلا به مشکلات سلامت را کاهش دهد.   رنگ مو   افرادی که موی خود را در دهه ۱۹۷۰ یا پیش از آن رنگ کرده اند به واسطه مواد موجود در رنگ مو با خطر اندکی بیشتر برای ابتلا به لنفوم نسبت به دیگران مواجه هستند. رنگ موهای جدید ممکن است امن‌تر باشند، اما ارائه پاسخ قطعی در این زمینه به سال ها زمان نیاز دارد. با این وجود، خطر ابتلا به لنفوم به واسطه استفاده از رنگ مو و قرار گرفتن در معرض برخی مواد شیمیایی خاص احتمالا اندک است.   شغل شما   به گفته انجمن سرطان کانادا، مطالعات نشان داده اند که برخی مشاغل در معرض خطر بیشتری برای لنفوم قرار دارند. از آن جمله می توان به کشاورزی، جنگلداری، چاپ، جوشکاری، و فعالیت در صنعت لاستیک اشاره کرد. با این وجود، به پژوهش های بیشتری در این زمینه برای بررسی دقیق‌تر شرایط نیاز است.   عوامل دیگر   در شرایطی که برخی از عوامل خطر آفرین مذکور تحت کنترل انسان قرار دارند، برخی دیگر این گونه نیستند. از آن جمله می توان به سن اشاره کرد. در شرایطی که کودکان و بزرگسالان می توانند به لنفوم مبتلا شوند، احتمال ابتلا به این بیماری در بزرگسالان بالای ۶۰ سال بیشتر است. همچنین مردان اندکی بیشتر از زنان مستعد ابتلا به لنفوم هستند، اگرچه برخی انواع لنفوم بیشتر در زنان دیده می شود. افزون بر این، افراد سفید پوست در آمریکا نسبت به سیاه پوستان یا آسیایی های ساکن این کشور بیشتر مستعد ابتلا به لنفوم هستند.   منبع : عصر ایران

ادامه مقاله
دلایل سرد بودن دست ها چیست دانستنی ها 

دلایل سرد بودن دست ها چیست

برای مشاهده مقاله کامل کلیک کنید

منبع : عصر ایران   سرد بودن دست‌ها در فصل زمستان موضوعی عادی به حساب می‌آید و در نتیجه واکنش طبیعی بدن به پایین بودن دماست اما برخی از افراد در تمامی طول سال به این مشکل دچار هستند. به گزارش ایسنا، سرد بودن دست‌ها در شرایطی که دمای محیط عادی است می‌تواند به وجود بیماری‌های نهفته‌ای مربوط باشد. کم‌خونی، کمبود ویتامین، بیماری‌های خود ایمنی و کم‌کاری تیرویئد از جمله عوامل تاثیرگذار در سرد بودن دائمی دست‌ها هستند. شبکه خبری ان‌دی تی‌وی در یک مطلب تازه به توضیح بیماری‌های موثر در سرد بودن دست‌ها پرداخته‌ که به شرح زیر است:   کم‌خونی   کمبود هموگلوبین لازم برای انتقال اکسیژن به دست‌ها ممکن است به سرد شدن این قسمت از بدن منجر شود. کم‌خونی همچنین موجب می شود فرد دچار احساس خستگی و ضعف شود. کمبود آهن علت اصلی کم‌خونی است. مصرف خوراکی‌های سرشار از آهن کمک می کند تا مشکل کم‌خونی و سردی دست‌ها برطرف شود.   پایین بودن دما   دمای پایین باعث می‌شود انگشت‌ها سرد شوند هرچند در این مواقع باید نسبت به سرمازدگی دقت کافی را داشت. سرمازدگی به یخ زدن پوست و بافت‌های زیرین آن منجر می‌شود. زمانیکه فرد در معرض دمای بسیار پایین قرار می‌گیرد پوست در مدت چند دقیقه دچار سرمازدگی می‌شود. همچنین درصورتیکه سرمازدگی پیشرفت کند و از مرحله اول عبور کند احتمال آسیب جدی پوست، ماهیچه‌ها، بافت‌ها و استخوان‌ها وجود دارد. همچنین ضعف سیستم گردش خون در دست‌ها، بیماری رینود و دیگر مشکلات خطر سرمازدگی را افزایش می‌دهد.   بیماری رینود   این بیماری باعث می‌شود که برخی از قسمت‌های بدن بخصوص انگشت‌ها احساس سردی و بی‌حسی داشته باشند. بر اثر حمله رینود، رگ‌های خونی باریک شده و مانع از آن می‌شود تا خون به درستی در عروق جریان داشته باشد. این بیماری همچنین می‌تواند باعث شود پوست به رنگ قرمز و آبی ظاهر شود. با پایان یافتن حمله، انگشت‌ها به حالت طبیعی خود بازمی‌گردند.   کمبود ویتامین B12   کمبود ویتامین B12 از جمله دلایل تاثیرگذار در سردی دست‌هاست. کمبود ویتامین B12 موجب بروز بیماری‌های عصب‌شناختی از جمله بی حسی و احساس گزگز شدن در دست‌ها و پاها می‌شود. از جمله منابع غذایی حاوی این ویتامین می‌توان به ماهی، گوشت، تخم‌مرغ و محصولات لبنی اشاره کرد.   لوپوس   این بیماری مزمن خود ایمنی که باعث التهاب در بدن می‌شود، می‌تواند دلیلی برای سردی دست‌ها باشد. بر اثر این بیماری سیستم ایمنی بدن به بافت‌ها و اعضای بدن حمله می‌کند.   کم‌کاری تیروئید   کم‌کاری غده تیروئید یکی از دلایل سردی دست‌هاست. این بیماری به سردی انگشت‌ها منجر نمی‌شود اما حساسیت فرد به سرما را افزایش می‌دهد. زمانیکه غده تیروئید میزان کافی هورمون ترشح نکند فرد به این بیماری دچار می‌شود که بالا رفتن وزن، احساس خستگی، خشکی پوست، ریزش مو، افسردگی، بیماری قلبی، چاقی و ناباروری از جمله عوارض آن هستند.   استعمال سیگار   استعمال سیگار بر جریان خون تاثیر می‌گذارد که می‌تواند علت سرد بودن دست‌ها باشد.   منبع : عصر ایران

ادامه مقاله
علائم و عامل اصلی پوسیدگی دندان دانستنی ها 

علائم و عامل اصلی پوسیدگی دندان

برای مشاهده مقاله کامل کلیک کنید

منبع : باشگاه خبرنگاران جوان   پوسیدگی دندان مشکلی است که بسیاری افراد را درگیر کرده و مشکلات زیادی را برای آنها به بار می‌‌آورد؛ بیماری پوسیدگی دندان یک بیماری عفونی مزمن است که برخلاف سایر بیماری‌های عفونی با مصرف آنتی بیوتیک متوقف نشده و در طولانی مدت سایر دندان‌ها را نیز درگیر می‌کند. با توجه به پیشرفت‌ علم دندانپزشکی و امکانات پیشگیری و درمان بیماری‌های دهان و دندان، در حال حاضر امکان حفظ دندان‌ها برای تمام مدت عمر عملی شده است و باوری که دوره بی‌دندانی را قسمتی از عمر طبیعی بشر می‌دانست، تغییر یافته است؛ با این حال متاسفانه هنوز تعداد کسانی که دچار بی‌دندانی می‌شوند بسیار بالاست و  علت این مسئله را باید در دسترسی نداشتن  این افراد به درمان‌های پیشرفته دندانپزشکی به علت محدودیت‌های مالی  یا فرهنگی جستجو کرد.   بیماری‌های دهان و دندان از شایع‌ترین بیماری‌های عفونی انسان است؛ در کشور ما قریب به اتفاق آحاد جامعه، حداقل از یکی از این ۲ بیماری مهم دهان و دندان رنج می‌برند؛ تغییر عادات و رژیم غذایی مردم جامعه، رعایت  نکردن بهداشت دهان و دندان، بی‌توجهی نسبت به اهمیت و سلامت دندان‌ها در کودکان، از مهمترین علل وخامت رو به تزاید شاخص‌های بهداشتی دهان و دندان در جامعه است.   این دندانپزشک بیان کرد: پوسیدگی دندان، نوعی بیماری است که در آن، بافت سخت دندان بر اثر ترشح اسید از باکتری‌های پوسیدگی زا، مواد معدنی کلسیم و فسفر را از دست داده و به تدریج از بین می‌روند؛ پوسیدگی دندان مرحله غیر قابل برگشت در فرایند حل شدن مواد معدنی مینا توسط اسید محسوب می‌شود و درمان آن تنها از راه جایگزینی بافت سخت از دست رفته دندان با مواد ترمیمی دندانپزشکی امکان‌پذیر است.     اسماعیلی ادامه داد: اگر پوسیدگی تاج دندان به موقع متوقف و جایگزین نشده و پوسیدگی به ریشه دندان برسد، نیاز به درمان اتفاق می‌افتد و در موارد شدیدتر ممکن است حتی نیاز به خارج کردن یا اصطلاحا کشیدن دندان باشد.   تغییر رنگ مینای دندان؛ یکی از علائم بروز پوسیدگی دندان   وی درباره علائم بروز پوسیدگی دندان، گفت: علائم بروز پوسیدگی دندان شامل تغییر رنگ مینای دندان، سوراخ شدن دندان در محل پوسیدگی، حساس بودن یا درد گرفتن دندان در هنگام خوردن غذا‌های سرد، گرم، ترش و شیرین، حساس بودن یا درد گرفتن دندان در هنگام فشردن آن‌ها، بوی بد دهان، گیر کردن مواد غذایی بین دندان‌ها و پاره شدن نخ دندان است.   میکروب؛ عامل اصلی پوسیدگی دندان   این دندانپزشک افزود: بطور کلی پوسیدگی دندان به ۴ عامل اصلی تقسیم می‌شود که شامل میکروب‌ها، پلاک میکروبی، مواد قندی و مقاومت شخص و دندان است؛ وقتی دندان تمیز نشود، میکروب‌ها بر روی دندان، لایه‌ای را تشکیل می‌دهند که پلاک میکروبی نام دارد، این لایه نرم و غلیظ است که از مقدار زیادی باکتری‌های مختلف و سلول‌های موجود در دهان تشکیل می‌شود و چنان بر سطح دندان می‌چسبد که به آسانی با آب شسته نمی‌شود، هر چه زمان بیشتر می‌گذرد، انواع مختلفی از میکروب‌ها وارد پلاک میکروبی می‌شوند و بیماریزایی آن را بیشتر می‌کنند.     ذا‌ها استفاده کرده و آنرا به اسید تبدیل می‌کنند؛  این اسید، مینای دندان را حل کرده و پوسیدگی آغاز می‌شود، در این بین مجموعه‌ای از عوامل دفاعی در دهان هر شخص وجود دارد که در برابر ایجاد پوسیدگی مقاومت می‌کند، وضعیت بزاق دهان و سلول‌های موجود در آن، شکل و فرم دندان، طرز قرارگیری دندان‌ها، جنس و نظیر این‌ها تا حدودی در میزان پوسیدگی تأثیر دارند.   وی با اشاره به اینکه پوسیدگی دندان در یک لحظه و یک روز انجام نمی‌شود، گفت: مدت زمانی لازم است تا مینا حل شده و بافت نرم مینا از بین برود و سپس شاهد پوسیدگی دندان خواهیم بود.   علت افزایش پوسیدگی دندان چیست؟   این دندانپزشک درباره علل افزایش خطر بروز پوسیدگی دندان، بیان کرد: عوامل ژنتیکی شامل جنس دندان‌ها و ترکیبات مینا و عاج دندان، محل قرار گیری دندان‌ها، ترکیبات و میزان ترشحات بزاق و جنس بزاق، وجود شیار‌ها و حفرات در تاج دندان یکی از علل افزایش خطر بروز پوسیدگی دندان است، همچنین رژیم غذایی و روش زندگی، رعایت بهداشت دهان و دندان خطر بروز پوسیدگی را کاهش می‌دهد.     اسماعیلی گفت: مسواک کردن دندان‌ها با مسواک مناسب و روش صحیح در مدت زمان مناسب برای حذف پلاک میکروبی بسیار در پیشگیری پوسیدگی مفید است؛ همچنین استفاده از نخ دندان و دهان شویه‌های تجویزی پزشک، محدود کردن میزان مصرف مواد قندی در برنامه غذایی، عدم استفاده از دخانیات، استفاده از فلوراید با روش‌های مختلف و تحت نظر پزشک در پیشگیری از پوسیدگی دندان مفید هستند.   وی یادآوری کرد: پوشاندن شیار‌های سطح دندان برای جلوگیری از گسترش پوسیدگی، پر کردن پوسیدگی‌های مختصر به منظور جلوگیری از پیشرفت آن، مراجعه منظم به دندانپزشک برای مراقبت از وضعیت دهان و دندان نیز از دیگر راه‌های پیشگیری از پوسیدگی دندان است.   منبع : باشگاه خبرنگاران جوان

ادامه مقاله
چه عواملی موجب ضعف حافظه می‌شوند؟ دانستنی ها 

چه عواملی موجب ضعف حافظه می‌شوند؟

برای مشاهده مقاله کامل کلیک کنید

منبع : عصر ایران   ضعف حافظه از مشکلات شایعی است که با بالا رفتن سن افراد بیشتر درگیر آن می‌شوند. به گزارش ایسنا، طبق اعلام سازمان غذا و داروی آمریکا، هر آنچه بر فرآیند تفکر و یادگیری تاثیر بگذارد می‌تواند قدرت حافظه را نیز تحت تاثیر قرار دهد. به گزارش سایت هلث‌دی نیوز، برخی از عوامل شایعی که می‌تواند به ضعف حافظه منجر شود، در پی می آید: – مصرف برخی داروها از جمله داروهای خواب، اضطراب، آنتی هیستامین‌ها و مسکن‌ها که بر حافظه تاثیر دارند. -مصرف مواد الکلی که موجب کمبود ویتامین B1 شده و حافظه را تحت تاثیر قرار می‌دهد. -استرس ناشی از ضربه‌های روحی عامل ضعف حافظه است. -وارد شدن ضربه به سر ضعف حافظه را به همراه دارد. -مبتلایان به ویروس HIV، سل و دیگر عفونت‌هایی که بر مغز تاثیر می‌گذارد به مشکلات حافظه دچار می‌شوند. -پرکاری و کم‌کاری تیروئید بر قدرت حافظه تاثیر دارد. -کمبود خواب قدرت حافظه را تحت تاثیر قرار می‌دهد.     منبع : عصر ایران

ادامه مقاله
درمان سرماخوردگی و همه چیز درباره قرص کلداکس دانستنی ها علائم و نشانه بیماری ها و شرایط بهداشتی عوارض جانبی داروها 

درمان سرماخوردگی و همه چیز درباره قرص کلداکس

برای مشاهده مقاله کامل کلیک کنید

منبع : عصر ایران   سرماخوردگی نوعی عفونت ویروسی یا باکتریایی است که دستگاه تنفسی مانند بینی و گلو را تحت تأثیر قرار می‌دهد. سرماخوردگی بیماری خطرناکی نیست اما احساس ناخوشایندی همچون درد، ضعف و خستگی برای فرد ایجاد کرده و مانع از انجام فعالیت‌های روزانه می‌شود. بسیاری از انواع ویروس‌ها می‌توانند عامل سرماخوردگی باشند. کودکان زیر شش سال بیشتر به سرماخوردگی مبتلا می‌شوند در حالیکه افراد بزرگسال به طور میانگین سالانه دو یا سه بار به این بیماری مبتلا می‌شوند . اکثر افرادی که دچار سرماخوردگی می‌شوند در عرض یک هفته بهبود می‌یابند اما اگر علائم آن پس از این مدت زمان ادامه داشت باید به پزشک مراجعه کرد.   علائم سرماخوردگی   اغلب علائم سرماخوردگی یک تا سه روز پس از آلودگی به ویروس ظاهر می‌شوند. این علائم ممکن است از فردی به فرد دیگر متفاوت باشند. برخی از آن‌ها عبارتند از: آبریزش بینی گلو درد سرفه احتقان و گرفتگی بینی درد خفیف بدن سردرد عطسه تب احساس ناخوشی و ضعف   درمان دارویی سرماخوردگی   تحقیقات نشان داده که دارویی برای درمان سرماخوردگی مناسب‌تر است که با توجه به شدت و نوع سرماخوردگی و همچنین شرایط بیمار، قدرت اثر متفاوتی داشته باشد. قرص کلداکس یکی از قرص‌های درمان سرماخوردگی است که انواع مختلفی دارد. هر نوع آن با توجه به شرایط بیمار تجویز می‌شود و به همین دلیل عوارض جانبی آن برای بیمار بسیار کم است. در واقع هر نوع قرص کلداکس از درصدهای متفاوتی از ترکیبات دارویی ضد تب، ضد احتقان، ضد سرفه و … تشکیل شده است. با تجویز نوع مناسب قرص کلداکس، بیمار دوزهای کافی و مناسبی را جهت درمان خود دریافت می‌کند و در نتیجه مصرف قرص کلداکس در صورت مصرف صحیح عوارضی نخواهد داشت. در این مطلب قصد داریم بطور کامل اطلاعات دارویی قرص‌های کلداکس را به تفکیک بررسی و معرفی نماییم. تا انتهای مطلب همراه ما باشید تا با انواع قرص کلداکس و موارد مصرف آن و همچنین عوارض جانبی قرص کلداکس آشنا شوید.   انواع قرص کلداکس و ترکیبات دارویی آن‌ها   همانطور که گفته شد، قرص‌های سرماخوردگی کلداکس انواع مختلفی دارند. در ادامه به انواع مختلف قرص کلداکس و ترکیبات دقیق دارویی آن‌ها می‌پردازیم.   ترکیبات کلداکس سینوس و آلرژی: این نوع از کلداکس در درمان علائم سینوزیت، آلرژی و رفع حساسیت و آبریزش بینی مؤثر است و ترکیبات آن عبارتند از:   استامینوفن: ۵۰۰ میلی گرم فنیل افرین هیدروکلراید: ۵ میلی گرم دیفن هیدرامین هیدروکلراید: ۲۵ میلی گرم ترکیبات کلداکس روز و کلداکس شب: به دلیل ترکیب دارویی موجود در آن، این نوع قرص کلداکس علاوه بر اینکه سرفه را تسکین می‌دهد، هنگام شب موجب راحتی خواب بیمار می‌شود. ترکیبات هر دو نوع کلداکس روز و شب عبارت است از:   کلداکس روز (زرد رنگ): استامینوفن: ۵۰۰ میلی گرم فنیل افرین هیدروکلراید: ۵ میلی گرم دکسترومتورفان: ۱۵ میلی گرم کلداکس شب (آبی رنگ): استامینوفن: ۵۰۰ میلی گرم فنیل افرین هیدروکلراید: ۵ میلی گرم دکسترومتورفان: ۱۵ میلی گرم کلرفنیرامین مالئات: ۲ میلی گرم ترکیبات کلداکس آنفولانزا: این نوع کلداکس جهت رفع گرفتگی و احتقان بینی بسیار مؤثر بوده و در طول روز نیز هیچگونه احساس خواب آلودگی در فرد ایجاد نمی‌کند. ترکیبات دارویی کلداکس آنفولانزا عبارتند از: استامینوفن: ۵۰۰ میلی گرم فنیل افرین هیدروکلراید: ۵ میلی گرم کدام نوع کلداکس برای درمان سرماخوردگی شما مناسب است؟   کلداکس سینوس و آلرژی: اگر سرماخوردگی شما همراه با درد و تب است، دچار آبریزش و گرفتگی بینی، عطسه و علائم آلرژی هستید و قصد دارید که هر چه سریع‌تر درمان شوید، کلداکس سینوس و آلرژی مناسب شرایط شماست و پیشنهاد می‌شود که این قرص را با اولویت بالاتری مصرف نمایید.   کلداکس روز و شب: اگر درد و تب دارید، بینی شما دچار گرفتگی و احتقان شده است، سرفه‌های زیادی دارید، در طول روز فرصت کافی برای استراحت در منزل را ندارید و می‌خواهید که در طول شب استراحت عمیقی داشته باشید، مصرف کلداکس روز و شب به شما پیشنهاد می‌شود.   کلداکس آنفولانزا: اگر درد و تب دارید، بینی شما دچار گرفتگی و احتقان شدید شده است و باید به کارهای روزانه خود نیز رسیدگی کنید، کلداکس آنفولانزا بهترین انتخاب برای شماست.   افراد بزرگسال و کودکان بالای ۱۲ سال می‌توانند هر شش ساعت یک عدد قرص مصرف کنند.   عوارض جانبی قرص‌های کلداکس چیست؟   اگر چه  قرص کلداکس همانند بسیاری از داروها، بدون نسخه پزشک قابل تهیه است اما بهتر است قبل از مصرف هر نوع دارویی با پزشک خود مشورت کنید زیرا در برخی موارد ممکن است که بیمار به ترکیبات شیمیایی داروی مورد نظر حساسیت داشته باشد یا بر اثر ابتلا به بیماری‌های خاص، واکنش‌ خطرناکی به دارو داشته باشد. با توجه به اینکه قرص کلداکس نیز از این قاعده مستثنی نیست اما در واقع عوارض جانبی خطرناک برای قرص کلداکس شناخته نشده است و فقط ممکن است در برخی موارد، فرد به ترکیبات دارویی آن حساسیت نشان دهد. پس برای اطمینان از اینکه با مصرف قرص کلداکس دچار هیچگونه عوارض جانبی نخواهید شد حتماً با پزشک خود مشورت نمایید. پزشک با بررسی وضعیت جسمانی و سابقه پزشکی شما قادر خواهد بود که احتمال بروز حساسیت شما به ترکیبات دارویی را تشخیص دهد. همچنین از مصرف خودسرانه قرص کلداکس در دوران بارداری و شیردهی حتماً خودداری نمایید. منابع https://www.codral.com.au https://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/common-cold/symptoms-causes/syc-20351605 https://www.abidipharma.com     منبع : عصر ایران

ادامه مقاله
نسخه درمانی آسیب های رباط پا را بدانید دانستنی ها 

نسخه درمانی آسیب های رباط پا را بدانید

برای مشاهده مقاله کامل کلیک کنید

منبع : ایرنا   دکتر محمد فکور روز یکشنبه در گفت و گو با خبرنگار ایرنا با اشاره به اینکه کشیدگی رباط شامل سه نوع خفیف، متوسط و شدید است بیان کرد: در مورد مچ پا درمان کشیدگی درجه شدید که پارگی رباط را شامل می شود جراحی و یا بی حرکتی طولانی مدت است. وی افزود: در مورد کشیدگی خفیف و متوسط در زمان پیچش پا، فرد قادر به راه رفتن با کمی درد و یا لنگ زدن است اما احساس ناپایداری نمی کند و تورم و خون مردگی ایجاد می شود که در افراد مسن شدید تر است. فکور ادامه داد: برای بهبود کشیدگی خفیف استفاده از بانداژ، کیسه یخ، گذاشتن بالش در زیر پا، استراحت کافی و مصرف داروهای ضد التهاب یا مسکن توصیه می شود. این متخصص ارتوپد بیان کرد: در موارد متوسط بهتر است از مچ بند، آتل پیش ساخته یا گچی استفاده کند و نیاز به بی حرکتی نسبی دارد و دردها در طول سه تا پنج روز کاهش می یابد. وی گفت: افراد آسیب دیده باید انگشتان پای خود را مرتب تکان دهند که برای جلوگیری از لخته شدن خون در پا به ویژه در افراد چاق، با سن بالا، دارای بیماری های قلبی و عروقی، واریس پیشرفته و با سابقه لخته خون در ساق پا و یا باردار صدق می کند. فکور اضافه کرد: افراد با خطرپذیری شدید با بی حرکتی طولانی مدت باید داروی ضد انعقادی نیز مصرف کنند. این متخصص ارتوپد بیان کرد: در مورد کشیدگی رباط زانو نیز فرد آسیب دیده در مرحله حاد باید بی حرکت باشد و با آتل بستن پا را از قلب بالاتر بگذارد و کیسه یخ و داروی مسکن استفاده کند. وی با اشاره به اینکه اگر پارگی ها کوچک و زانو پایدار باشد شانس بهبود و جوش خوردن وجود دارد افزود: برای رباط های صلیبی قدامی، خلفی و طرفی خارجی با بی حرکتی، احتمال جوش خوردن کمتر است و بیشتر در مورد رباط داخلی صدق می کند. فکور گفت: در افراد آسیب دیده با فعالیت زیاد مانند ورزشکاران، پارگی شدید باید تعیین تکلیف و ترمیم شود اما افراد آسیب دیده که سطح فعالیت کمتری دارند و یا مسن هستند می توانند با درمان غیر جراحی شامل استراحت ، یخ درمانی ، بانداژ یا آتل مشکل را حل کنند و با فعالیت تمرینی و تقویت عضلات به ویژه عضله چهار سران برای فعالیت متوسط و معمولی مشکلی ندارند. این متخصص ارتوپد افزود: عضله ساق پا بیشتر از سه هفته نباید در بی حرکتی مطلق باقی بماند چون ممکن است بخشی از قدرت برای همیشه از بین برود و با بازتوانی نیز بهبود نیابد. وی ادامه داد: شایع ترین پارگی رباط در زانو رباط صلیبی قدامی است که به دنبال صدمات ورزشی ایجاد می شود و در مردها شایع تر است اما به تازگی چون زنان نیز در سطح مردان فعالیت می کنند و به دلیل هورمون استروژن شلی مفصلی بیشتری دارند در نتیجه تقریبا پارگی رباط در زنان رو به افزایش است.   منبع : ایرنا

ادامه مقاله
درمان های طبیعی برای بیماری در فصل سرماخوردگی دانستنی ها 

درمان های طبیعی برای بیماری در فصل سرماخوردگی

برای مشاهده مقاله کامل کلیک کنید

منبع : عصر ایران   همه ما با احساسی که در آغاز بیماری شکل می گیرد، آشنا هستیم: گلو اندکی درد می گیرد، ممکن است با آبریزش بینی مواجه شوید و احساس خستگی غیر طبیعی آزاردهنده می شود.     اما زمانی که با سرماخوردگی یا آنفلوآنزا مواجه می شویم می توان اقداماتی را مد نظر قرار داد تا به بهبود هرچه سریع‌تر و بهتر این شرایط کمک کند.   شناسایی علائم   زمانی که احساس بیماری به سراغ شما می آید، بررسی و در نظر گرفتن علائم اهمیت دارد. یک سرماخوردگی ویروسی ممکن است با آبریزش بینی، گلو درد، سرفه، عطسه و خستگی خفیف همراه باشد. اما آنفلوآنزا می تواند با سرفه شدید، تب بالا، و بدن درد و لرز شدید خود را نشان دهد. به استثنای گروه های در معرض خطر بالا، مانند کودکان، سالمندان و افرادی که از سیستم ایمنی ضعیف برخوردار هستند، احتمالا بی نیاز از دارو می توانید سرماخوردگی جزئی را پشت سر بگذارید. اما در صورت مواجهه با علائم آنفلوآنزا، بهترین گزینه مراجعه به پزشک است. شما بدن خود را بهتر از هر فرد دیگری می شناسید و با ارزیابی و شناسایی به موقع علائم و درمان می توانید هرچه زودتر دوره بیماری را پشت سر بگذارید.   مصرف مایعات فراوان   مصرف مایعات فراوان یکی از بهترین سلاح هایی است که می توان در برابر سرماخوردگی به کار گرفت. زمانی که بیمار هستید، بدن در معرض خطر کم آبی قرار می گیرد زیرا مخاط بیشتری تولید کرده یا با تب مواجه می شوید. افزون بر این، ممکن است زمانی که با گلو درد مواجه هستید، تمایلی به مصرف مایعات نداشته باشید که می تواند به کم آبی بدن منجر شود. تامین آب مورد نیاز بدن می تواند روند بهبودی را تسریع کند. آب، آبمیوه های تازه، آب گوشت یا آب لیمو گرم به رفع احتقان و پیشگیری از کم آبی بدن کمک می کنند. این در شرایطی است که باید از مصرف الکل و نوشیدنی های کافئین‌دار پرهیز کنید زیرا می توانند موجب کم آبی بدن شوند.   استراحت   زمانی که بیمار هستید، استراحت به میزان کافی ممکن است بدیهی به نظر برسد، اما افراد بسیاری در ابتدای بیماری به این نکته کمتر توجه می کنند و این شرایط می تواند در بلند مدت بیماری را تشدید کند. پس از تجربه نخستین علائم بیماری، به بدن خود استراحت دهید، حتی اگر فکر می کنید می توانید روال عادی زندگی خود را ادامه دهید. یک روز استراحت کافی می تواند فرق بین پیشگیری از وخیم شدن علائم و تشدید بیماری و یک سرماخوردگی شدید زمینگیر کننده را مشخص کند.   کاهش احتقان   گرفتگی بینی شرایطی آزاردهنده است. اگرچه می توانیم اکسیژن مورد نیاز بدن را از طریق دهان تامین کنیم، اما گرفتگی بینی و ناتوانی در تنفس از آن همچنان احساسی ناخوشایند را در ما ایجاد می کند. افزون بر این، عدم رفع احتقان ممکن است به یک عفونت شدید منجر شود که برای درمان آن به مصرف آنتی بیوتیک نیاز است. از این رو، دفع مخاط اضافه اهمیت دارد. استفاده از قطره ها یا اسپری های بینی برای رفع گرفتگی بینی و همچنین مصرف مایعات گرم، مانند چای گیاهی یا آب گوشت، می تواند به پاکسازی مخاط اضافه کمک کند.   غذا خوردن حتی در زمان بی اشتهایی   زمانی که بیمار هستید باید بدن خود را با غذاهای سالم تغذیه کنید. حتی اگر اشتها ندارید باید برای مبارزه با عوامل بیماری‌زا غذاهای مغذی و مقوی مصرف کنید زیرا بدن برای غلبه بر میکروب ها به مواد مغذی فراوان نیاز دارد.   مرطوب نگه داشتن هوا   ماه های سرد سال به عنوان فصل سرماخوردگی و آنفلوآنزا شناخته می شوند. ویروس های سرماخوردگی و آنفلوآنزا در دماهای پایین‌تر و رطوبت کم بهتر دوام می آورند. از این رو، اگر احساس می کنید بیمار شده اید، مرطوب نگه داشتن هوا با استفاده از یک دستگاه مرطوب کننده یا بخار ساز می تواند به بهبود شرایط کمک کند. این شرایط می تواند به کاهش احتقان کمک کرده و به مسیرهای هوایی برای مبارزه بهتر با عفونت کمک کند. تعویض آب روزانه دستگاه و پیروی از دستورالعمل شرکت سازنده دستگاه مرطوب کننده هوا را فراموش نکنید.   درمان های طبیعی   نوشیدن مایعات گرم و استفاده از یک دستگاه مرطوب کننده هوا برخی از درمان های طبیعی هستند که می توانید برای مقابله با عوامل بیماری‌زا مد نظر قرار دهید. غرغره آب نمک برای مقابله با گلو درد یکی دیگر از اقدامات توصیه شده است. افزون بر این، درمان های دیگر، از جمله روی، ویتامین C و اکیناسه ممکن است به پیشگیری از بیماری یا تسکین علائم آن کمک کنند.   ماندن در خانه   زمانی که به بیماری مبتلا می شوید، به طور معمول ماندن در خانه، استراحت و پرهیز از استرس بهترین گزینه است. استراحت و آرامش اجازه می دهد بدن راحت‌تر و بهتر با عامل بیماری‌زا مبارزه کند. همچنین، سیستم ایمنی از عدم تعامل با محیط های پر از میکروب سپاسگزار خواهد بود.   استراحت در خانه از سرایت بیماری به افراد دیگر پیشگیری می کند. به عنوان مثال، زمانی که سرما خورده اید، تا زمانی که علائم بیماری وجود دارند می توانید آن را به دیگران منتقل کنید. در عفونت های ویروسی حتی پیش از بروز علائم نیز می توانید بیماری را به دیگران انتقال دهید. در مورد آنفلوآنزا، افراد از یک روز پیش از بروز علائم تا حدود روز پنجم پس از ظهور علائم به شدت آلوده کننده هستند.   از این رو، بدون در نظر گرفتن این که احساس بیماری دارید یا خیر، همواره بهداشت را رعایت کنید. در همین راستا، دست های خود را به طور مرتب بشویید، دهان و بینی خود را هنگام عطسه یا سرفه بپوشانید و غیره. به محض احساس بیماری استراحت و تمرکز بر خود را مد نظر قرار دهید.     منبع : عصر ایران

ادامه مقاله
شایع‌ترین راه انتقال ویروس هپاتیت چیست؟ دانستنی ها سلامت کبد 

شایع‌ترین راه انتقال ویروس هپاتیت چیست؟

برای مشاهده مقاله کامل کلیک کنید

باشگاه خبرنگاران جوان   بیماری‌های کبدی مانند هپاتیت‌ از مهمترین مشکلاتی است که بر اثر عوامل مختلف از جمله برخی از داروها، ویروس‌ها، بیماری‌های خودایمنی و بیماری‌های ژنتیکی رخ داده و سالانه با درگیر کردن سلامت میلیون‌ها نفر به ناتوانی و مرگ آنها منجر می‌شود. هپاتیت‌های ویروسی B و C بیماری‌های منتقله از راه تماس خونی آلوده هستند که به بروز بیماری‌های مزمن در میان میلیون‌ها انسان منجر شده و از آنجایی که در اکثر موارد بدون علامت ظاهر می‌شوند، ۶۰ تا ۷۰ درصد مبتلایان به هپاتیت‌های ویروسی B و C تا مراحل پیشرفته از ابتلای خود بی‌اطلاع مانده و در برخی موارد ممکن است سرطان، سیروز و نیاز به ماردی همچون پیوند کبد به سراغ آنها بیاید. با تشخیص و کنترل به موقع هپاتیت‌ آسیبی چندان به فرد مبتلا وارد نخواهد شد و در غیر این‌صورت فرد دچار آسیب کبدی‌ و صدماتی جبران ناپذیر خواهد شد. سید مؤید علویان استاد و رئیس شبکه هپاتیت ایران در گفت‌وگو با خبرنگار حوزه بهداشت و درمان گروه علمی پزشكی باشگاه خبرنگاران جوان؛ اظهار کرد:  ویروس هپاتیت B با نام اختصاری HBV از طریق تماس با فرآورده‌های خونی آلوده منتقل می‌شود؛ این بیماری در گذشته در حین زایمان از طریق مادر آلوده به جنین منتقل می‌شد که اکنون به لطف دارو و واکسن موثر از ابتلای نوزادان به این بیماری جلوگیری می‌شود. وی افزود: تزریق آلوده و یا تماس خونی با فرآورده‌های خونی آلوده از راه‌های دیگر انتقال ویروس هپاتیت است که بسیار شیوع دارد، در صورتی که وسایل پزشکی به درستی استریل نشده و آلودگی در آنها باقی مانده باشد، بسیار خطرناک خواهد شد، از این رو هپاتیت B نه تنها بیماران بلکه پزشکان، پرستاران و کادر درمانی که با فرآورده‌های خونی در تماس هستند را نیز تهدید می‌کند.     رئیس انجمن هپاتیت تشریح کرد: تا کنون درمان قطعی برای هپاتیت B کشف نشده و درمان‌هایی که تاکنون صورت گرفته بیشتر به منظور بهبود علائم بیماری و کنترل آن بوده است، لذا انجام واکسیناسیون برای کلیه افراد به ویژه گروه‌های در معرض خطر الزامی است.       علویان بیان کرد: با وجود تلاش‌های صورت گرفته هم‌اکنون حدود ۱ میلیون و ۴۰۰ هزار ایرانی مبتلا به هپاتیت B هستند که شیوع آن در گروه‌های سنی ۲۸ تا ۵۰ سال بیشتر است و علی‌رغم تلاش‌های کشور در کاهش میزان ابتلای موارد جدید در سن پایین، مشکلات اجتماعی مانند اشتغال، ازدواج و غیره گریبانگیر این جمعیت مبتلاست که  مستلزم فعالیت این جمعیت  است.     وی ادامه داد: امروزه هپاتیت C به تنهایی بیش از ایدز در دنیا قربانی می‌گیرد و بار بهداشتی، اجتماعی و اقتصادی فراوانی را بر دولت و مبتلایان تحمیل کرده است؛ در این بین عمده‌ترین راه انتقال این بیماری در ایران استفاده از سرنگ مشترک آلوده در معتادان تزریقی است که می‌تواند سلامت آنها را به خطر بیندازد.   رئیس انجمن هپاتیت گفت: خوشبختانه در سال‌های اخیر کنترل سلامت خون در عرصه درمان هپاتیت C در دنیا رخ داده و شرایطی مناسب را جهت جلوگیری از بروز موارد ابتلای جدید و درمان قطعی هپاتیت C فراهم کرده است، به طوری که در حال حاضر داروهای ایرانی با هزینه بسیار کم و اثربخشی معادل داروی خارجی، امکان درمان قطعی این بیماران و حذف هپاتیت C را در سراسر کشور میسر کرده است، به طوری که هپاتیت C بیماران خاص، در برخی استان‌ها ریشه‌کن شده و تا حذف کامل آن در تمام استان‌ها تنها ۳ سال فرصت باقی است.       رئیس شبکه‌ هپاتیت ایران‌ تشریح کرد: هپاتیت‌ نوع C واکسن ندارد، اما درمان قطعی برای آن وجود دارد در مقابل هپاتیت نوع B قابل کنترل و پیشگیری است؛ این بیماری را می‌توان از طریق آزمایش تشخیص‌ داد و در مراحل اولیه درمان کرد.   ریشه‌کنی هپاتیت C تا ۱۵ سال آینده   وی تشریح کرد: طبق اعلام سازمان بهداشت جهانی و برنامه‌ای که در وزارت بهداشت مطرح شده است هپاتیت C باید تا ۱۵ سال آینده در ایران ریشه‌کن شود، لذا با وجود ۱۹۰ هزار مبتلا به هپاتیت C در ایران، درمان و کاهش نرخ ابتلا بدون همیاری تک تک افراد جامعه میسر نخواهد بود.     رئیس شبکه هپاتیت بیان کرد: یک میلیون و ۴۰۰ هزار نفر در کشور مبتلا به هپاتیت B هستند و ۱۹۰ هزار نفر هپاتیت C دارند که در مجموع حدود یک میلیون و ۶۰۰ هزار نفر برآورد می شوند؛ از سال ۱۳۷۳ واکسنی‌ برای پیشگیری‌ از این ویروس‌ تولید شد و در نتیجه این بیماری در کشور کاهش پیدا کرد و تعدادی کمتر به این بیماری مبتلا شده‌اند. علویان یادآوری کرد: هر ایرانی می‌تواند یک سفیر سلامت برای حذف هپاتیت باشد، از این جهت شبکه هپاتیت از تمامی علاقمندان به «ایرانی بدون هپاتیت» دعوت می‌کند تا با پیوستن به این حرکت عظیم  در جهت تولید و پخش رسانه‌ای آثار سمعی و بصری در جهت آموزش و اشاعه فرهنگ زندگی سالم گام بردارند.     باشگاه خبرنگاران جوان

ادامه مقاله
دلایل افزایش دمای بدن و گرگرفتگی اخبار سلامت زنان دانستنی ها 

دلایل افزایش دمای بدن و گرگرفتگی

برای مشاهده مقاله کامل کلیک کنید

عصر ایران   افزایش دمای بدن و گرگرفتگی می تواند یکی از نشانه های پایان چرخه های قاعدگی و ورود به دوران یائسگی در زنان باشد. اما دلایل بسیار دیگری نیز وجود دارند که می توانند موجب این شرایط شوند بدون آن که ارتباطی با یائسگی داشته باشند.   بهتر است علائمی که با آنها مواجه هستید را یادداشت کنید، به ویژه اگر تعریق بیش از حد، تغییر وزن، خستگی یا تپش قلب را تجربه می کنید، و برای بررسی دقیق شرایط آنها را با پزشک خود در میان بگذارید. در ادامه با برخی از دلایل شایع گرگرفتگی و افزایش دمای بدن بیشتر آشنا می شویم.   مقاومت به انسولین   تعریق مداوم، به ویژه هنگام شب، یا عدم تحمل گرما می توانند نشانه ای از مقاومت به انسولین باشند. این به معنای آن است که بدن در کنترل سطوح قند خون با مشکل مواجه است. تعریق و عدم تحمل گرما بین افراد مبتلا به پیش دیابت یا مقاومت به انسولین بیشتر شایع است و دلیلی شایع برای گرگرفتی بین بیماران محسوب می شود. نوسان های سطوح قند خون ممکن است یک واکنش جنگ یا گریز را در بدن تحریک کند و به نوسان دمای بدن منجر شود.   مشکلات تیروئید   فعالیت نادرست غده تیروئید یکی از دلایلی است که در پس افزایش دمای بدن قرار دارد. پرکاری تیروئید موجب ترشح بیش از حد هورمون تیروئید، افزایش سوخت و ساز و احساس دمای بیش از حد بالای بدن می شود. کم کاری تیروئید نیز می تواند اثری مشابه داشته باشد. تغییر وزن، خستگی، و تپش قلب از دیگر نشانه های عملکرد نادرست تیروئید هستند. در صورت مواجهه با این علائم به پزشک مراجعه کنید.   استرس و اضطراب   استرس یا اضطراب بیش از حد می تواند به تعریق و افزایش دمای بدن منجر شود. افزایش ترشح آدرنالین می تواند احساس گرما را به همراه داشته باشد که می تواند به راحتی با گرگرفتگی اشتباه گرفته شود. تمرین های تنفس عمیق یا پیاده‌روی می توانند به آرامش اعصاب و کاهش دمای بدن کمک کنند. احساس اندکی گرگرفتگی عادی است، اما اگر علائم شدیدتری را تجربه می کنید به پزشک مراجعه کنید.   بارداری   نوسان دمای بدن، به ویژه طی سال های باروری، شرایطی عادی است. دمای بدن در هر ماه پس از تخمک گذاری افزایش می یابد تا شرایط برای بارداری فراهم شود. در صورت باردار شدن، افزایش دمای بدن ادامه خواهد داشت و در غیر این صورت کاهش می یابد. برای برخی زنان، گرگرفتگی پس از بارداری نیز ادامه می یابد.   کافئین بیش از حد   در شرایطی که برخی افراد نمی توانند بدون مصرف کافئین عملکرد عادی خود را ارائه کنند، میزان بیش از حد این ماده نیز می تواند مشکل آفرین باشد. پژوهش ها نشان داده اند که کافئین در بدن گرما تولید می کند که به طور طبیعی دمای بدن را افزایش می دهد. کافئین می تواند ضربان قلب را افزایش دهد و موجب احساس گرما شود. همچنین، مطالعه ای در سال ۲۰۱۵ که در نشریه Menopause منتشر شد، نشان داد که کافئین می تواند طی دوران یائسگی شدت گرگرفتگی ها را افزایش دهد.   غذاهای تند   خوراکی ها تند تنها موجب احساس سوزش در دهان نمی شوند و می توانند دمای بدن را نیز افزایش دهند. پس از مصرف غذاهای تند، جریان خون به صورت، زبان و گلو افزایش می یابد. با افزایش جریان خون، شما هرچه بیشتر گرما را احساس خواهید کرد.   دارو   داروهای تجویزی می توانند فهرستی طولانی از عوارض جانبی را موجب شوند. گرگرفتگی، به ویژه در مورد داروهای دیابت، یکی از موارد شایع است. اگر برای کاهش قند خون خود دارو مصرف می کنید و سطوح قند خون بیش از حد افت کند، می توانید تعریق را تجربه کنید. داروهای ضد افسردگی و داروهای شبه افیونی نیز از دیگر موارد شایعی هستند که می توانند موجب افزایش دمای بدن شوند.   بیماری   بیماری و ابتلا به عفونت می تواند دمای بدن را افزایش دهد. هر چیزی از میکروب معده تا یک عفونت پوستی می تواند موجب افزایش دمای بدن و گاهی اوقات تب شود که می تواند همانند یک گرگرفتگی احساس شود.   الکل   الکل موجب گشاد شدن رگ های خونی در صورت و پیرو آن احساس گرما می شود. همچنین، مصرف الکل می تواند تعریق شبانه را به همراه داشته باشد. پردازش الکل توسط کبد و کاهش سطوح قند خون می تواند به تعریق نیز منجر شود.   سندرم پیش از قاعدگی   در روزهای منتهی به آغاز قاعدگی، سطوح استروژن رو به کاهش می رود. در سندرم پیش از قاعدگی با کاهش سطوح استروژن مواجه هستیم که می تواند یک گرگرفتگی را تسریع کند زیرا کاهش استروژن می تواند بر تنظیم دمای بدن اثرگذار باشد. پروستاگلاندین ها، موادی شبه هورمونی، نیز می توانند در این زمینه نقش داشته باشند. سطوح این مواد شیمیایی پیش و حین قاعدگی افزایش می یابند و به رحم در تخلیه خون قاعدگی کمک می کنند. اما آنها می توانند موجب تعریق و همچنین مشکلات گوارشی، مانند مدفوع شل و حالت تهوع نیز شوند.     عصر ایران

ادامه مقاله
درمان و علائم سندرم روده تحریک پذیر چیست؟ دانستنی ها سلامت دستگاه گوارش علائم و نشانه بیماری ها و شرایط بهداشتی 

درمان و علائم سندرم روده تحریک پذیر چیست؟

برای مشاهده مقاله کامل کلیک کنید

فردا   در این مطلب اطلاعاتی درباره درمان گیاهی سندرم روده تحریک پذیر، سندرم روده تحریک پذیر و لاغری، درمان دارویی سندرم روده تحریک پذیر، مواد غذایی مفید برای سندرم روده تحریک پذیر، درمان قطعی سندرم روده تحریک پذیر، درمان سندروم روده تحریک پذیر، رازیانه و روده تحریک پذیر و آزمایش سندروم روده تحریک پذیر می‌خوانید.   سندروم روده‌ی تحریک‌پذیر میلیون‌ها نفر را آزار می‌دهد، و درمان آن نیز همیشه آسان نیست. پزشک از شما درباره‌ی نشانه‌های آن می‌پرسد و بدن‌تان را معاینه می‌کند. پزشک‌ها می‌توانند از آزمایش‌هایی استفاده کنند که دقیقاً مشخص می‌کند آیا این سندروم ناشی از مسمومیت غذایی است یا نه، اما معمولاً برای تشخیص نوع مزمن این اختلال، از یک مجموعه دستورالعمل پیروی می‌کنند که به نام معیار تشخیصی رم شناخته می‌شود. ممکن است پزشک از شما سوال‌های حساسیت‌برانگیزی بپرسد، اما یادتان باشد که قصد او تنها کمک به شما است. اگر نشانه‌های شدیدی ، مثل کاهش وزن ناگهانی، داشته باشید، احتمالاً پزشک از شما می‌خواهد که آزمایش‌های بیشتری بدهید تا احتمال دیگر بیماری‌ها را نیز بررسی کند. ۱. معاینه‌ بدنی   ۱. به پزشک نشانه‌های بیماری خود را بگویید. پزشک می‌تواند با شنیدن نشانه‌ها و سابقه‌ی درمانی و همچنین با انجام معاینه‌ی بدنی تشخیص دقیق‌تری بدهد. نشانه‌ی اصلی سندروم روده‌ی تحریک‌پذیر عبارت است از درد شکمی ناشی از کارکردن شکم. از دیگر نشانه‌ها می‌توان به نیاز ناگهانی و شدید به دستشویی‌رفتن، اسهال، و یبوست اشاره کرد. • استفراغ به‌صورت مرتب، کاهش وزن ناگهانی، و مشاهده‌ی خون در مدفوع ممکن است ناشی از مشکلات دیگری باشد، بنابراین، اگر به این نشانه‌ها دچار هستید، احتمال دارد که پزشک دستور به انجام آزمایشات دیگری بدهد. ۲. درباره‌ی سابقه‌ی خانوادگی خود توضیح دهید. بگذارید پزشک بداند که آیا در خانواده‌ی شما هیچ‌وقت برای کسی تشخیص سندروم روده‌ی تحریک‌پذیر یا دیگر اختلالات روده‌ای داده‌اند یا نه. به او درباره‌ی سابقه‌ی خانوادگی خود در زمینه‌ی حساسیت غذایی بگویید، مثلاً اینکه آیا کسی در خانواده‌ی شما دچار بیماری سلیاک بوده یا به لاکتوز حساسیت داشته یا نه. ۳. به پزشک از استرس‌ها و دیگر اتفاقات زندگی خود بگویید. استرس شدید ممکن است منجر به سندروم روده‌ی تحریک‌پذیر شود. به‌علاوه، بین این سندروم و افسردگی و اضطراب نیز ارتباط وجود دارد، بنابراین، اگر مشکوک به ارتباطی میان سلامت روانی و مشکلات شکمی خود هستید، به پزشک‌تان اطلاع دهید. ۴. از پزشک بخواهید ناهنجاری‌های بدنی شما را بررسی کند. او شکم را برای نفخ و یافتن نقاط حساس یا دردناک بررسی می‌کند. همچنین با گوشی طبی بررسی می‌کند که آیا صدایی غیرعادی از شکم شما برمی‌خیزد یا نه تا بتواند احتمال دیگر مشکلات، مثل انسداد روده، را کنار بگذارد. ۲. استفاده از معیار تشخیصی رم ۱. نشانه‌های بیماری‌تان را از پزشک مخفی نکنید. پزشک از شما می‌خواهد نشانه‌های مشکل خود را با جزئیات شرح دهید تا آن‌ها را با معیارهای رم تطبیق دهد و ببیند که آیا شما دچار سندروم روده‌ی تحریک‌پذیر شده‌اید یا خیر. شاید برای‌تان سخت باشد که درباره‌ی دستشویی‌رفتن و دیگر موضوعات حساسیت‌برانگیز صحبت کنید، ولی یادتان باشد که پزشک آنجا نشسته است تا به شما کمک کند. راحت باشید و اطلاعات مربوطه را با جزئیات و دقت بیان کنید. به‌این‌ترتیب، پزشک می‌تواند تشخیص صحیحی بدهد. ۲. به پزشک بگویید که هرچندوقت‌یک‌بار درد شکمی دارید. طبق معیارهای تشخیصی رم، بیمار باید به‌مدت سه ماه حداقل یک‌بار در هفته در ناحیه‌ی شکم‌اش درد احساس کند. اگر درد شما با این معیار همخوانی داشت، پزشک از شما سوالاتی خواهد پرسید تا ببیند که آیا مشکل شما با دیگر معیارهای رم نیز مطابقت دارد یا خیر. • اگر به‌مدت سه ماه در هر هفته یک بار احساس درد داشته باشید و حداقل دو معیار دیگر هم در موردتان صدق کند، به‌احتمال زیاد پزشک تشخیص سندروم روده‌ی تحریک‌پذیر خواهد داد. ۳. سعی کنید به‌خاطر بیاورید که دستشویی‌رفتن چه تاثیری روی درد داشته است. اگر شکم‌تان درست قبل از اینکه به دستشویی بروید درد می‌گیرد، پزشک‌تان را در جریان آن بگذارید. اگر بعد از دستشویی‌رفتن احساس بهتری دارید، این را هم به او بگویید. • طبق معیار رم، دردی که به یک صورتی به دستشویی‌رفتن ارتباط پیدا کند یکی از نشانه‌های سندروم روده‌ی تحریک‌پذیر است. ۴. هر تغییری را که در روال دستشویی‌رفتن‌تان اتفاق افتاده با پزشک در میان بگذارید. مثلاً، ممکن است وقتی در شکم‌تان درد احساس می‌کنید، نیاز فوری به دستشویی‌رفتن پیدا کنید. شاید به‌طور معمول روزی یک بار به دستشویی می‌روید، اما وقتی درد دارید مجبور باشید روزی ۳ بار به آنجا بروید. از دیگر تغییرات می‌توان به زورزدن، اسهال، و یبوست اشاره کرد. • تغییراتی که به‌خاطر درد در دستشویی‌رفتن اتفاق می‌افتد یکی دیگر از نشانه‌های سندروم روده‌ی تحریک‌پذیر است. ۵. هر تغییری را که در ظاهر و شکل مدفوع اتفاق افتاده شرح دهید. علاوه بر اینکه به پزشک درباره‌ی اسهال یا روان‌بودن مدفوع می‌گویید، اگر در آن مخاط دیدید (شبیه چیزی شفاف روی مدفوع)، این را هم به او بگویید. اگر موقع دردداشتن مدفوع‌تان ظاهر متفاوتی پیدا می‌کند، احتمال اینکه مشکل شما سندروم روده‌ی تحریک‌پذیر باشد زیاد است. • اگر نشانه‌های دیگری مثل کاهش یا افزایش وزن ناگهانی، استفراغ مرتب، تب، یا وجود خون در مدفوع داشته باشید، شاید پزشک لازم ببیند که آزمایش‌های دیگری نیز از شما بگیرد. این کار برای این است که مطمئن شود شما مشکل جدی‌تری، مثلاً سندروم التهاب روده، ندارید. ۳. ردکردن دیگر احتمالات ۱. آزمایش هموگرام (شمارش کامل خون یا CBC) بدهید. ممکن است پزشک برای اطمینان بیشتر از شما بخواهد آزمایش خون بدهید. با آزمایش خون می‌توان به مشکلاتی مثل کم‌خونی، عفونت، و دیگر ناهنجاری‌ها پی برد. نتیجه‌ی آزمایش خون به پزشک کمک می‌کند تا بین سندروم روده‌ی تحریک‌پذیر و مشکلات دیگر تشخیص درستی بدهد. ۲. اگر در هضم بعضی غذاها مشکل دارید، آن را با پزشک در میان بگذارید. اگر درد شکم‌تان بعد از خوردن بعضی غذاهای خاص به‌وجود می‌آید، پزشک می‌تواند دستور آزمایش‌هایی را بدهد که با آن‌ها متوجه می‌شوید آیا به لاکتوز حساسیت دارید، یا مبتلا به بیماری سلیاک هستید، یا اینکه نارسایی دیگری دارید. اگر در خانواده‌ی خود سابقه‌ی بیماری سلیاک یا دیگر نارسایی‌ها را داشته باشید، پزشک احتمالاً دستور انجام بعضی آزمایش‌های دیگر را هم می‌دهد. ۳. برای رشد بیش‌ازاندازه‌ی باکتری‌ها، درخواست آزمایش تنفس بدهید. نتیجه‌ی آزمایش می‌تواند بگوید که آیا در روده‌ی کوچک‌تان بیش‌ازاندازه باکتری وجود دارد یا نه. اگر قبلاً عمل جراحی داشته‌اید، یا دیابت، یا مشکلی که هضم را کند می‌کند، احتمال اینکه باکتری‌ها رشد بیش‌ازاندازه‌ای داشته باشند بیشتر است. ۴. در صورت توصیه‌ی پزشک، آزمایش مدفوع بدهید. ممکن است پزشک، برای اینکه احتمال انگل یا عفونت باکتریایی را رد کند، دستور آزمایش مدفوع بدهد. تحلیل نمونه‌ی مدفوع می‌تواند به تشخیص دیگر مشکلات نیز کمک کند، مشکلاتی مثل کولیت زخمی (کولیت اولسروز) و بیماری کرون. ۵. درباره‌ی آزمایشاتی مثل سیگموئیدوسکوپی،کولونوسکوپی و اوسوفاژوگاسترودوداندوسکوپی با پزشک حرف بزنید. اگر دردهای ناگهانی در شکم‌تان احساس می‌کنید یا در مدفوع‌تان خون می‌بینید یا وزن‌تان کاهش پیدا کرده، پزشک از شما خواهد خواست که آزمایش عکس‌برداری انجام دهید. در این آزمایش‌ها، روده و راست‌روده‌ی شما بررسی می‌شود تا مبادا پولیپ یا زخم یا بافت‌های تحریک‌شده داشته باشید. • اگر بیش از ۵۰سال دارید، چه این نشانه‌ها را داشته باشید و چه نداشته باشید، احتمالاً پزشک به شما توصیه می‌کند که غربالگری سرطان روده‌ی بزرگ نیز انجام دهید.   فردا

ادامه مقاله